جان آمد از فراق تو بر لب، نیامدی!            امروز هم سرآمد و شد شب، نیامدی

چتر سیاهِ غـم، هـمه‌جا را فـرا گرفت            ای در سپهـر عـاطفه کوکب! نیامدی

از آه و اشک و ناله و سوزِ دل و دعا            کـردم بـساط خـویش مـرتّب، نیامدی

گـفـتند در رواج ستـم می‌کـنی ظهور            دنـیـا شـد از فـسـاد لـبـالـب، نـیامـدی

خواندیم هر چه ندبه و عهد و کمیل را            گفتیم هر چه یا حق و یا ر ب نیامدی

گـفتم بیا به خاطر زهـرا، اثر نداشت            گـفـتم قسم به حـرمت زیـنب، نیامدی